Το «Μπούκου» της Φαίης ειναι ενα δυνατό αλλά και σκληρό βιβλίο. Δεν είναι μόνο η πλοκή που δε σε αφήνει να ξεκολλήσεις από τις σελίδες του, είναι ο τρόπος που διηγείται. Το ύφος της γραφής της. Λεπτός σαρκασμός, απλή γλώσσα, δυεισδυτικότητα, βαθιά γνώση της ανθρώπινης φύσης, ωμές αλήθειες και εικόνες. Πολλές εικόνες. Όπως και στην «εξαπάτηση», έτσι και σε αυτό το βιβλίο το «τέλος» σε αφήνει με ένα χαμόγελο. Γλυκόπικρο. Ο συναισθηματικός κόσμος στο βιβλίο αυτο, δεν περιγράφεται απο τη συγγραφέα. Δημιουργείται. Και αυτό είναι για εμένα το μεγάλο προσόν του « Μπούκου».