mpoukou-faih-kokinopoulou-mamaya-mythistorhma

Μπούκου είναι το όνομα του νέου σου βιβλίου. Τι θα πει Μπούκου?
Μπούκου είναι το επώνυμο της ηρωίδας μου. Στο παρακάτω απόσπασμα του βιβλίου που παραθέτω, αναφέρεται στην καταγωγή του επιθέτου της.
«Ξαπλωμένη στο κρεβάτι του ιδρύματος, φορώντας μάλλινες «τσιμπιτερές» κάλτσες στα ξυλιασμένα μου ποδάρια, ειχα ανοίξει εγκυκλοπαίδειες και λεξικά προσπαθώντας να βρω άκρη με την καταγωγή του επιθέτου της οικογενείας μου. Μπούκου. Άραγε προέρχεται από τη λέξη μπουκιά; Μήπως κάποιος πρόγονος υπέφερε από μπούκωμα και του «κόλλησαν» το παρατσούκλι Μπούκου; Μήπως από το οσο μπούκο-τρύπιο κόκκαλο; Μήπως από τη βλάχικη λέξη μπουκουβάλα- μπουκιές ψωμιού ανακατεμένες στο τηγάνι με ζεστό λίπος ή βούτυρο;
Ναι, αυτή η εκδοχή μου φαίνεται η πιο πιθανή. Οι Μπουκαίοι είναι σαν μικρές μπουκιές ψωμιού, τσιγαρισμένοι σε τοξικό λίπος. Τρανς λιπαρά είναι. Μόνο που εγώ δεν είμαι γνήσια Μπούκου…»

Οι χαρακτήρες της οικογένειας που περιγράφεις μέσα στο βιβλίο έχουν κάποια ιδιαίτερη σημασία για εσένα? Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το βιβλίο σου αντλεί στοιχεία από την προσωπική ζωή του συγγραφέα?

Οι χαρακτήρες είναι εξ ολοκλήρου αποκύημα της φαντασίας μου. Όμως στην σκιαγράφηση του κάθε χαρακτήρα, υπάρχουν διάσπαρτα στοιχεία από προσωπικά βιώματα, εμπειρίες και παρατηρήσεις συμπεριφορών.


Μετά το πρώτο βιβλίο που εξέδωσες με τίτλο Η Εξαπάτηση το οποίο είναι μια σειρά από μικρές αυτοτελείς ιστορίες και διαβάζεται απνευστί, γράφεις το πρώτο σου μυθιστόρημα 216 σελίδων με τίτλο Μπούκου. Τι σε οδήγησε στο να γράψεις αυτή την ιστορία?

Στην «εξαπάτηση» το στοίχημα ήταν να μπορέσω να γράψω μια ιστορία χρησιμοποιώντας όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις. Να κάνω τη μέγιστη οικονομία χωρίς «τσιγκουνιές».
Η συμπύκνωση αυτή μου δημιούργησε κάποια συγγραφικά απωθυμένα και έτσι αποφάσισα να στραφώ σε μεγαλύτερη φόρμα.
Στο μυθιστόρημά μου προσπάθησα να ελέγξω τον λογοτεχνικό ναρκισσισμό μου έτσι ώστε να μην υπάρχει τίποτα περιττό, να μην πλατειάζει, να μην υπάρχει άσκοπη λογοδιάρροια και οι περιγραφές να είναι οι απαραίτητες.

Εμπνεύστηκα την ιστορία από μια απλή διαπίστωση που έχω κάνει και με έχει προβληματίσει.
Ας υποθέσουμε οτι είμαστε 5 άνθρωποι, αυτόπτες μάρτυρες σε ένα απλό τροχαίο ατύχημα. Ο καθένας μας, ανάλογα με τη θέση στην οποία βρισκόταν τη στιγμή που συνέβει το ατύχημα , έχει «δεί» κατι διαφορετικό. Είδαμε όλοι το ατύχημα με τα μάτια μας αλλά το αντιληφθήκαμε διαφορετικά. Αλλιώς το διηγείται ο οδηγός, αλλιώς ο συνοδηγός, αλλιώς ο πεζός, αλλιώς ο οδηγός του προπορευόμενου οχήματος και αλλιώς ο οδηγός του αυτοκινήτου που ακολουθούσε.
Είναι λοιπόν η αλήθεια μια και αδιαμφισβήτητη ή μπορεί να υπάρχουν πολλές, αν και αλληλοσυγκρουόμενες αλήθειες;
Έτσι λοιπόν σκέφτηκα να βάλω τους ήρωές μου να διηγούνται ένα συγκλονιστικό γεγονός στο οποίο υπήρξαν μάρτυρες, μέσα από τη δική τους οπτική γωνία. Ανάλογα με τα βιώματα, την ηλικία, την ψυχολογική τους κατάσταση…

Με τι ασχολείται η Φαίη Κοκκινοπούλου όταν δεν καταπιάνεται με τη συγγραφή?
Ασχολούμαι με τη ζωγραφική, τις κατασκευές και το καλοκαίρι κολυμπώ ώρες στη θάλασσα.
Μου αρέσει να ασχολούμαι με την κηπουρική, μου αρέσει να ανανεώνω τους χώρους βάφοντας ή ζωγραφίζοντας.
Πιο πολύ μου αρέσει να είμαι με τους φίλους μου, να πίνουμε τσιπουράκια συνοδεία μεζέδων και να χαζογελάμε.