Μπούκου. Ένα όνομα μια ιστορία. Και τι ιστορία. Ωμή, αληθινή, σκληρή.
Το βιβλίο είναι ειπωμένο από τέσσερις διαφορετικές πλευρές, από τέσσερα μέλη της ίδιας οικογένειας, την Δέσποινα, τον Νεκτάριο, την Ευαγγελία και τη Ζωή.

Το πρώτο πράγμα που με τράβηξε στο βιβλίο αυτό ήταν το ύφος, το οποίο αλλάζει ανάλογα με το άτομο που εξιστορεί. Η διαφορά στον τόνο και τρόπο που αφηγείται ο κάθε χαρακτήρας είναι τόσο χαρακτηριστική που θα μπορούσες να καταλάβεις ποιος είναι ποιος ακόμα και αν δεν υπήρχαν τα ονόματα στην αρχή κάθε κεφαλαίου.

Το βιβλίο αυτό είναι βόμβα. Έρχεται και σκάει πάνω σου εκεί που περπατάς αμέριμνος. Η συγγραφέας είναι άκρως επικριτική ως προς την υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας και οικογένειας. Μιλάει για θέματα σοβαρά και επίκαιρα χωρίς να τα «ζαχαρώνει». Λέει τα πράγματα όπως είναι, ωμά και σκληρά. Δεν φοβάται να προκαλέσει το τρόπο που σκεφτόμαστε και να φέρει στο φως αμφιλεγόμενα ζητήματα όπως είναι η ομοφυλοφιλία ενός μέλους της οικογένειας. Αν και υπήρχαν κάποια θέματα στην παρουσίαση της ιδέας αυτής (το σταθερό και ακούνητο στερεότυπο της λεσβίας – «άντρα», λες και επειδή την ελκύει το ίδιο φύλο χάνει ως δια μαγείας την θηλυκή της πλευρά) τα αποδίδω καθαρά στην ελληνική κοινωνία που σε τέτοια θέματα βρίσκεται αρκετά χρόνια πίσω, δυστυχώς.
Ένα ακόμα θέμα για το οποίο μιλάει είναι η νοοτροπία της γυναίκας- θύμα, που πρέπει να περιμένει ευλαβικά τον σύζυγο στο σπίτι, και να υπακούει σε κάθε διαταγή. Μου άρεσε που εξερεύνησε λίγο τους λόγους πίσω από αυτό.
Οι χαρακτήρες ήταν αληθινοί και όμορφα φτιαγμένοι, αν και πρέπει να πω ότι πιο πολύ από όλους με κέρδισε η Ευαγγελία, πραγματικά υπέροχη η οπτική της.

Τέλος, θα ήθελα να προσθέσω ότι το βιβλίο περιέχει αρκετές βρισιές, οπότε όποιος έχει πρόβλημα με αυτό, καλύτερα να μείνει μακριά του.